Mevlana ve Şems

[gokce]

Bir gece sohbet ederlerken kapı vurulmuş, dışarıdan kalabalık bir güruh;
”Şeeeems dışarı çıkkk!” diye bağırmıştı.
Mevlana yaklaşan acı kaderi sezmişçesine:
”Çıkma” diye yalvardı.
Zat boyutundan, Hikmetten öte Kudretten bakan Şems gülümsedi:
”Telaşlanma, verdiğimiz sözü tutma vakti gelmiştir” diyerek kapıya yöneldi.
Mevlana: “Ne sözü, nereye, niye?” diye yapıştı ellerine…
Şems, yıllardır sakladığı sırrı söyledi:
“Şam’da Rabbime yalvarmış, aşkımı seyredeceğim bir ayna istemiştim. Rabbim seni verdi, sende seyrettim…”

İyi işte, seyre devam edelim, dedi Mevlana.
Şems; ”Rabbim de bana demişti ki, o aynayı verirsem ne bağışlarsın?
Tereddütsüz şöyle demiştim; Başımı veririm!…”

Şems dışarı çıktı. Sadece bir “ALLAH” nidası duyuldu.
Ay ışığında yerde üç beş damla kan seçiliyor, ama ne baş, ne ceset, ne de katiller gözükmüyordu!…
Aşkları sır olmuştu.

Mevlana’yı sahiplenenler, Onu paylaşmak istemeyenler şehit etmişti Şems’i.
Aşkın doğasıydı en yakın çevrenin tahammülsüzlüğü!…
Aşkın doğasıydı Firkat!..

Ey Yüce Allahım
Bir aşk ver ki bana hiç yaşanmamış olsun
Bir aşk ver ki sana durmaksızın koştursun
Bir aşk ver ki bana samimi muhabbet oluştursun
Bir aşk ver ki sana aşkla şuurla çoştursun
Bir aşk ver ki bana hep tevekkül ile andırsın
Bir aşk ver ki sana gönlüm alev alev yansın
Bir aşk ver ki bana rızanı tam kazandırsın
Bir aşk ver ki sana hamdü sena ile yaşatsın
Bir aşk ver ki bana nur cemalullahına ulaştırsın
Bir aşk ver ki sana çok ama çok yaklaştırsın