halifeyi ağlatan çocuk

[essien]

Sıcak bir yaz günüydü.
Arabistan çöllerine güneş bütün sıcaklığıyla vuruyordu.
Adeta insanın beynini kaynatıyordu.
Herkesin köşesine çekildiği, etrafın sessizliğe büründüğü bir anda, ezan
vaktinin yaklaştığını gören halife, abdestini almış,ağır ağır camiye
gidiyordu.


Bir çocuğun, kendisini geçmek istercesine hızlı adımlarla gittiğini gördü.
Küçücük çocuğun bu telaşı neydi?
Acele edişinin mutlaka bir sebebi vardi.
Acaba bir derdi mi vardı? Derdi varsa, derdine çare
bulmak halifenin göreviydi.
Nihayet halkın derdini dert eden halife sordu:
- "Yavrucuğum nedir bu telâşin? Bir derdin mi var?
Niçin bu kadar hızlı gidiyorsun?"
Çocuk halifeyi tanıyamamisti.
- "Camiye gidiyorum amcacığım" diye cevap verdi.
Halife şaşırdı. Çocuk henüz küçüktü. Ama sözleri
büyük adam sözleriydi. Biraz daha konuşturmaya karar verdi:
- "Yavrucuğum senin yaşın daha küçük! Namaz sana farz değildir.
Niçin bu kadar telaşlanıyorsun ?"
Çocuk kınar gibi halifeye bakti:
- "Amca, amca! Bu işin büyüğü küçüğü olur mu?
Daha dün mahallemizde bir çocuk öldü.
Üstelik benden de küçüktü.
Ölüm denen gerçeğin büyük küçük ayırdığı yok.
En iyisi her yaşta buna hazır olmalı.
Hem bu yasta namaza alışmazsam, büyüyünce kılmak zor gelebilir."
Halife derin bir düşünceye daldı.
Gözlerinden yaşlar boşanırken ağzından şu cümleler döküldü:

"Ey Rabbim! Ne akıllı bir çocuktur bu çocuk!
Büyüklerde bulunması gereken ruhu tasıyor.!"