Affetmenin müjdesi

[siracinnur]

Affetmenin Müjdesi

Hz. Enes (r.a.) anlatıyor:

“Rasulüllah (s.a.v.) ile beraber bulunuyorduk. Bir ara azı dişleri gülünecek şekilde gülümsedi. Sebebini sorduğumuzda şöyle buyurdular:

“Ümmetimden iki kişi ALLAH (c.c.) ‘ın huzuruna gelirler.

Birisi:

-Ya Rab, benim bunda hakkım var; hakkımı bundan al, bana ver. ALLAHü Teâlâ da ötekine:

- Hakkını ver, buyurur.


Adam:

-Yâ Rab, bende sevap nâmına bir şey kalmadı, der.

Cenâb-ı Hak:

- Baksana, bu adamın sevabı kalmadı, ne dersin? Buyurur.

Adamcağız:

- O halde benim günahlarımdan alsın der.

Rasullah Efendimiz (s.a.v.) bunu anlatırken gözleri yaşardı ve “O gün büyük bir gündür. İnsan günahının alınmasını ister” dedi.


Bunun üzerine ALLAHü Teâlâ hak sahibine:

- Başını kaldır ve cennete bak, buyurur.

Adamcağız:

-Yâ Rab, inci ile işlenmiş, gümüşten apartmanlar ve altından köşkler görüyorum. Bunlar hangi peygamber, hangi sıddîk veya hangi şehitler içindir? der.

ALLAHü Teâlâ:

- Bunlar, bana ücretlerini verenler içindir, buyurur.

Adamcağız:

-Bunların hakkını kim ödeyebilir? Der.


Hz. ALLAH:

-Sen istersen bunlara sahip olabilirsin, buyurur.


Adam,

-Nasıl olur yâ Rab ? deyince,


Cenâb-ı Hak:

- Hakkını bu adama bağışlamakla, buyurur.

Adam:

-O halde ben bunu affettim, der.


ALLAHü Teâlâ :

-Arkadaşını al, beraberce cennete girin, buyurur.

Sonra Resulüllah Efendimiz (s.a.v.) şöyle buyurmuştur:


“ALLAH’tan korkun,

ALLAH’tan korkun ve siz de kendi aranızı düzeltin.

Bakınız, bizzat Hz. ALLAH mü’minlerin arasını buluyor”


Hadis-i Şerif